İki ud icracısı aynı makamı, aynı eseri çalabilir ve yine de tümüyle farklı duyulabilir. Farkın kaynağı üsluptur ve üslup büyük ölçüde ekole bağlıdır. Türk ekolünde çalgı daha küçük, ses daha parlak ve cümleler daha kısadır. Süslemeler yoğundur ve karar sesleri belirgin biçimde vurgulanır.
Mısır ekolünde çalgı daha büyük, ses daha kalın ve cümleler daha uzundur. Süsleme daha seyrek kullanılır, uzun sesler ifadeyi taşır. Bu farklar teknik değil, estetik tercihlerdir ve ikisi de kendi içinde tutarlıdır. Kursiyerin ilk yıllarda bir ekol seçmesi ve o ekolde derinleşmesi önerilir.
Seçim yapılmazsa iki üslup karışır ve ortaya tanımsız bir icra çıkar. Seçim yapıldıktan sonra diğer ekol dinleme yoluyla tanınır. Ekol seçimi çalgı seçimini de belirler; ölçüleri bir ekole göre yapılmış bir çalgıda diğer ekolün üslubunu kurmak baştan zorlaşır. Ekol farkı en açık biçimde taksimlerde duyulur; besteli eserlerde nota ortaklığı farkı kısmen gizler ve karşılaştırma yanıltıcı olur.
Derslerimizde ekol seçimi kursiyerin hedeflediği repertuvara göre yapılır ve tutarlılık gözetilir.