Ud, uzun süre topluluk içinde ve eşlik görevinde kullanılan bir çalgı olarak görüldü. Yirminci yüzyılın başında Şerif Muhiddin Targan, çalgıyı tek başına sahnede taşıyabilecek bir konuma getirdi. Bunu yaparken hem batı çalgı tekniğinden hem de kendi geleneğinden yararlandı. Bestelediği eserler, o güne kadar udda denenmemiş teknik gereklilikler içeriyordu.
Hızlı pasajlar, geniş ses alanı kullanımı ve alışılmadık el konumları bu eserlerin ortak özelliğidir. Bu yaklaşım tartışma yarattı; kimileri bunu çalgının doğasına aykırı buldu. Bugün aynı eserler ud eğitiminin ileri düzey basamaklarında yer alır. Kursiyer için bu eserler yalnız teknik bir sınav değil, çalgının sınırlarını gösteren bir haritadır.
Çalışmaya erken başlamak sakıncalıdır; temel teknik oturmadan bu eserlere girilmez. Ancak dinlemeye erken başlanabilir ve dinlemek başlı başına bir eğitimdir. Bu eserlerin notaları bugün erişilebilir durumdadır; ancak nota tek başına yeterli değildir çünkü tempo ve ifade tercihleri kayıtlardan öğrenilir. Bu repertuvara girmeden önce el ısınma süresi uzatılır; soğuk elle başlanan zor pasajlar hem hatalı ezberlenir hem sakatlanma riski taşır.
Derslerimizde bu repertuvar, teknik hazırlık tamamlandıktan sonra ve kademeli olarak açılır.