Türk müziğinde bazı usuller yirmi zamanı aşan uzunluktadır. Bu usullerde kursiyerin en sık yaşadığı sorun ölçü içinde kaybolmaktır. Sayarak takip etmek uzun ölçülerde işe yaramaz; dikkat kısa sürede dağılır. Çözüm, uzun ölçüyü daha küçük ve tanınabilir parçalara ayırmaktır.
Her parça kendi içinde bilinen bir kısa usule benzer ve bu benzerlik hafızayı destekler. Parçalar teker teker çalışılır ve her birinin başı işaretlenir. Sonra parçalar birleştirilir; kursiyer artık yirmi zaman değil, dört parça takip eder. Udda bu parçalanma mızrap planına da yansır ve her parçanın başı aşağı vuruşa gelir.
Bu düzen, kaybolma anında geri dönülecek bir çıpa sağlar. Kaybolan icracı bir sonraki parça başında yeniden bağlanabilir. Uzun usullerde parçalar eşit uzunlukta olmak zorunda değildir; bölünme, ezginin cümle yapısına göre yapıldığında hafızaya daha iyi oturur. Uzun usullerde ezber yükü büyüktür; bu yüzden çalışma birkaç haftaya yayılır ve her hafta yalnız bir parça eklenir.
Derslerimizde uzun usuller, parçalara ayırma yöntemiyle ve çıpa noktaları belirlenerek çalıştırılır.