Sofyan, dört zamanlı ve eşit bölünen bir usuldür ve genellikle ilk öğretilen usul olur. Basit yapısı nedeniyle kursiyerler onu çabuk öğrenir ve hemen geçer. Bu acele bir hatadır çünkü sofyan aynı zamanda vurgu duygusunun kurulduğu yerdir. Dört zaman içinde birinci zaman en ağır, üçüncü zaman ikinci derecede ağırdır.
Bu ağırlık farkı duyulmuyorsa usul sayılmış olur ama hissedilmemiş olur. Udda bu fark mızrap yönüyle desteklenir; ağır zamanlar aşağı vuruşa gelir. Ayrıca vuruş kuvveti de küçük bir farkla ayarlanır. Çalışma yöntemi, tek ses üzerinde dört zamanı defalarca tekrarlamaktır.
Kursiyerden ağır zamanları belirgin, hafif zamanları geri planda tutması istenir. Bu alışkanlık kurulduğunda daha karmaşık usuller çok daha hızlı öğrenilir. Vurgu farkı ölçülürken kayıt kullanılır; kursiyer kendi kaydını dinlediğinde ağır ve hafif zamanların gerçekten ayrışıp ayrışmadığını duyar. Sofyan üzerinde kurulan vurgu duygusu diğer bütün usullerin temelidir; bu aşama atlandığında ileri usullerde sürekli sayma ihtiyacı doğar.
Derslerimizde sofyan, vurgu farkları kurulana kadar tek ses üzerinde çalıştırılır.