Udun Osmanlı müziğindeki yeri kesintisiz değildir ve bu, çalgı tarihinin ilginç ayrıntılarındandır. Erken dönemlerde ud saray müziğinde kullanılan çalgılar arasında yer alır. Ancak sonraki yüzyıllarda tanbur ve ney öne çıkar, udun adı kaynaklarda seyrekleşir. Bu geri çekilmenin nedenleri tam olarak bilinmiyor; ses gücü ve topluluk dengesiyle ilgili olabilir.
On dokuzuncu yüzyılda ud yeniden yaygınlaştı ve bu kez kalıcı biçimde yerleşti. Bu dönüşün arkasında Arap coğrafyasıyla artan etkileşim ve yeni icracıların katkısı vardır. Dönüş sonrası ud, fasıl topluluklarının vazgeçilmez üyelerinden biri hâline geldi. Bu tarih, çalgıların konumunun sabit olmadığını gösterir.
Bir çalgı bir dönem geri çekilebilir, sonra yeniden merkeze gelebilir. Kursiyer için bu bilgi, geleneğin durağan olmadığını anlamayı sağlar. Kaynaklarda çalgı adlarının seyrekleşmesi her zaman kullanımın bittiği anlamına gelmez; yazılı kayıtlar çoğunlukla saray çevresini yansıtır. Çalgı tarihindeki boşluklar görsel kaynaklarla da doldurulur; minyatür ve gravürler yazılı kaynakların sessiz kaldığı dönemleri kısmen aydınlatır.
Derslerimizde çalgı tarihi, kesintiler ve dönüşler birlikte anlatılarak aktarılır.